[sirga]

Wodospad Limon

To ostatni dzień kiedy do dyspozycji mamy samochód. Zaraz po śniadaniu ruszamy do kolejnego wodospadu Saltos de Limon. To dość daleko ... W czasie drogi mnóstwo atrakcji ...
Trasę przecina Park Narodowy Cabo Frances Viejo. Za oknem mknącego samochodu przesuwają się kolejne plaże. Nie wszędzie się zatrzymujemy. Między Cabrera, a Nagua kolejny Park Narodowy. Żelazny most na rzece Rio Boba, rybackie wioski tuż przy falującym oceanie i kolejne plaże. Zakręty tonące w gąszczu palm i plaże ... plaże ... plaże (...)

(...) Do celu zostało ok 14 km.
Mijamy El Portillo i docieramy do El Limon. Pytamy o drogę do Salto de Limon. Jakiś mężczyzna na motorku każe jechać za sobą. Zjeżdżamy na polną, wyboistą drogę. Dookoła domki i stada koni. Osiodłane zwierzęta stoją dosłownie wszędzie. Na podwórkach ... przy płotach ... za i przed domkami ... na ścieżce ... przy studni. To malutkie, zmęczone koniki.
Zatrzymujemy się w jednej z zagród.
ŁŁŁŁupsssss .... Okazuje się, że trzeba wsiąść na konie ... jazda co najmniej półgodzinna. Mąż się zapiera ... Absolutnie wyklucza jazdę wierzchem. Trwa debata. Kolejne słowa miejscowych zwiastują jedno - bez konia się tam nie dostaniemy ... A mąż na to, że idzie piechotą. Weź tu gadaj z takim ... Jego obawy są uzasadnione. Nie jeździ konno. W końcu jednak podejmuje wyzwanie.
Ustalamy cenę. Kwota żądana 4800 RDS. Kwota zapłacona 2500 RDS. Koleś, który nas tu podprowadził zwija kasę i odjeżdża.
Jadę na najmniejszym koniku. Na przodzie. Nasz przyjaciel tuż za mną. Mąż zamyka pochód. Ma najwyższego konia i wcale go to nie cieszy. Słyszę, jak przeklina pod nosem ... że zwierzę go nie słucha ... że jest nerwowe. Tuż obok koni idą ich właściciele. Żar leje się z nieba.
Wjeżdżamy w las. Tu jest jeszcze gorzej. Ciężko się oddycha. Koszulka pod plecakiem lepi się do ciała. Siodło ma zerwane strzemię. Przywiązano je na powrót grubym sznurem, ale jest dużo dłuższe niż drugie. Źle mi się siedzi i ciągle ściąga mnie na lewą stronę. Tak mnie to męczy, że po paru minutach wyciągam nogi z obu strzemion ... o ... tak dużo lepiej.

Dróżka jest wąska. Trzeba uważać na wysokie głazy i wystające korzenie drzew. Kiedy na ścieżce dostrzegam węża pojawia się niepokój. Mały, czarno-granatowy z metalicznym połyskiem gad wije się wśród kamieni. A co, jeśli koń sie zlęknie? Ale koń totalnie go olewa. Sucha ścieżka szybko się kończy. Pojawia się błoto. Żółta glinka pryska spod końskich kopyt na wszystkie strony. Spoglądam na jasne spodnie ... szybko je podwijam, ale trochę za późno. Zdążyły się zachlapać ... nie wspomnę o białych adidasach. Dobra nauczka na przyszłość.
Jak to mówią: "Ludzie zwykli nazywać swe niepowodzenia - doświadczeniem".
Na drodze staje rzeka. Przekraczamy ją w najpłytszym miejscu, ale nawet tu woda sięga koniowi do brzucha. Zwierzę idzie wolno, ale i tak chlapie. Podciągam kolana pod brodę. Pozycja mało wygodna, ale szkoda zamoczyć buty. Rzekę przekraczamy w dwóch miejscach. Zerkam na chłopaków. Widzę naszego kolegę, ale męża gdzieś wcięło ...
Teraz ścieżka cały czas pnie się w górę. Czuję zmęczenie konia, kiedy pokonuje kolejne wzniesienie. Który to już raz dzisiaj? Ale idący obok mężczyzna nie pozwala mu się zatrzymać. Momentami łapie zwierzę za ogon i pozwala by wciągnęło go na pagórek. Koń nie reaguje na tę formę zaczepkę. Zdaje się być przyzwyczajony i dobrze znać drogę.
Ścieżkę pokrywa błoto i glina. A jak nie błoto i glina - to wystające, mokre kamienie. Ślizgają się po nich kopyta ... Czasem koń wskakuje na wysokie głazy. Czasem po kolana zapada w mule ...
Zaskakuje mnie również kondycja “poganiacza”. Przewodnik z niego kiepski, zamiast prowadzić z tyłu popędza. Ale takiej kondycji tylko pozazdrościć ... Idzie na równi z koniem ... tyle czasu ... bez przystanku ... ciągle wyżej i wyżej ... w upale i błocie ...
Skwar daje nieźle popalić. Ani jeden listek nie drga na wietrze. Odwracam się ... Kiedy nie dostrzegam chłopaków zatrzymuję konia. Przewodnik coś mówi, ale nie wiem co ... O ... są i chłopcy.
Z naprzeciwka idzie grupa. Dobrze, że ścieżka tu w miarę szeroka. Spod chlupoczącej pod kopytami brei wyłania się suchy szlak. Wyjeżdżamy z lasu. Słońce niemiłosiernie pali skórę twarzy. Ale szybko o tym zapominam. Przede mną ... o zgrozo! Po lewej góra, po prawej ziejąca jama głęboka, że uuuuuu chuchu uuuuuuuuuu a może jeszcze głębsza. Pełna palm. Ja widzę tylko ich czubki, które z tej odległości wydają się krzaczkami truskawek ... Ścieżka szeroka na 50 cm mnie paraliżuje. Prrrrrrr .... Zatrzymuję konia z mocnym postanowieniem pokonania tego odcinka na własnych nogach. Ale zanim zlazłam z grzbietu, poganiacz warknął i koń szarpną do przodu. Ufff ... Czy mylił się ten, kto powiedział: "Życie to rumak, który nie znosi tchórzliwego jeźdzca"?

Konie zostawiamy przy drewnianym zadaszeniu. Jest godzina 14:00.
Mam wrażenie, że ta przyjemność trwała dłużej niż pół godziny. Schodzimy w dół. Idzie z nami jeden z poganiaczy. Zatrzymujemy się w miejscu, gdzie doskonale widać wodospad Limon.

Ma tylko 30 metrów, a ludzie przy nim wyglądają, jak robaczki. Czeka nas spory kawałek drogi ... Raz w górę, raz w dół. Ścieżka początkowo sucha zmienia się w błotną. Wysokie wyciosane w ziemi schody i skwar dają mocno w kość.

Do uszu dociera szum wodospadu. Już niedaleko. Drogę przecina nam rzeka. Ups. Spodnie podwijam najwyżej, jak tylko można. Ściągam buty i skarpetki. Chłodna woda przynosi zaskakujące orzeźwienie. Jest jak powiew mroźnego powietrza po miesiącu upałów. Ale kamienie leżące na dnie są śliskie i ostre. Nieprzyjemnie się po nich stąpa. Na brzeg wydostaje się z ulgą. Zamierzam się do włożenia butów ... Ale podbiega przewodnik i kręci głową. - "Ok. Ok", mówię. Nie to nie. Niech ci będzie.
Parę chwil później jesteśmy na miejscu.

Ten wodospad jest całkiem inny niż poprzedni. Woda spływa wieloma strumieniami ze skalnej krawędzi. I nie huczy tak jak tamten. W powietrzu unoszą się drobiny wody i przyjemnie chłodzą skórę. Przewodnik mówi, że może tu zostać ile chcemy.

Chłopaki idą się wykąpać. Mnie do wody nie ciągnie. Nagrywam okolicę i robię kilka zdjęć. Turystów tu wielu. Mam wrażenie, że niektórzy są od rana ... Obok płynie rzeczka i z chlupotem spada na niższe partie ziemi. Korzenie drzew mnie fascynują. Tylko na wpół ukryte w ziemi ... poskręcane ... długie. Jak palce staruchy. Poganiacz chce już wracać. Mieliśmy tu być nielimitowaną ilość czasu – byliśmy 40 minut. Ale też chcemy wracać.
Mokra glinka chlupocze między gołymi palcami nóg. Wątpliwa przyjemność. Po wyjściu z rzeczki szybko wciągam skarpetki. Zaczepia nas młoda para. Pytają po angielsku, jak daleko do wodospadu. Mówię coś do męża, a oni w śmiech. To Polacy ...
Dlaczego droga powrotna zawsze jest bardziej uciążliwa? Dlaczego tak się dłuży? Jestem wyjątkowo marudna. Wszystko mnie drażni. Odwracam głowę ... rzut oka na piękny wodospad w tle i złość przechodzi.

Konie już czekają. A więc, jak to mówią: Komu w drogę, temu ... porządne siodło potrzebne. Nie takie z urwanym strzemieniem. Zerkam na zegarek. Zobaczymy czy to faktycznie pół godziny. Najgroźniejszy odcinek przed nami. Rany ... Paskudnie urokliwa przepaść ... aż się w głowie kręci. Ups. Z naprzeciwka nadciąga inna wycieczka. Zatrzymuje konia. Niech sobie przejadą ... Nie będziemy się przecież mijać na takim odcinku. Reakcja przewodnika jest tak niespodziewana, że wrzask więźnie mi w gardle. Łapie konia za uzdę i ciągnie za sobą. A niech go coś ... Gdzie mu się tak śpieszy? Wariat! Czy to przez upał tak mu się w głowie poprzestawiało?
Chcę zamknąć oczy, ale nie mogę. Lepiej wszystko widzieć, chociaż strach ciężko przełamać. Koń po chwilowym oporze rusza ku nadciągającej grupie. Rany!!! Zatrzymajcie to ... !!!
Konie ocierają się o siebie. Podnoszę wysoko nogi ... rany!!! Raaaany! A jak mnie ktoś zahaczy kolanem?

Długo

będę

spadać

Staram się nie zerkać w przepaść. Mam lęk wysokości!!! Mijająca nas grupa turystów po swojej prawej stronie ma zbocze. Niejeden jadący zahaczył już o nie ... Urwisko jest od naszej ......... Czy ja to przeżyję?
Przeżyłam.
Teraz droga prowadzi cały czas w dół. Dużo gorzej się zjeżdża z góry, niż na nią wjeżdża. Dużo gorzej .... Z naprzeciwka nadciągają wycieczki. Mijanie się na szerokiej ścieżce nie dostarcza mocniejszych wrażeń. Ale kiedy trakt się zwęża ... Uważać na kolana i stopy to po pierwsze. Po drugie i trzecie ... uważać na kolana i stopy ... ewentualnie na głowę. Po czwarte, piąte i każde następne ... na ogrodzenia z kolczastego drutu.
Zahaczysz o coś lub kogoś .... Spadniesz .... Rozbijesz łeb na kamieniach. Koń się nie zatrzyma jeśli uzna, że sam się zmieści na ścieżce ... między wystającym pniem, a głazem. Chyba, że mu coś odbije. Albo zatrzymasz go ty. Nie wyczuje ile miejsca potrzebujesz ... Ani na szerokość, ani na wysokość. Zresztą poganiacze nie pozwalają się zwierzętom zatrzymać. Idą i mamroczą pod nosem. Może to i nietypowe, ale najlepszym wyjściem na takim szlaku to ... zaufać zwierzęciu. Koń wybierze najprostszą drogę. Wyciągam kamerę. Odwaga czy głupota? Koniecznie trzeba to utrwalić.
Nadjeżdża kolejna grupa, a za nią jeszcze jedna. Usuwam się lekko z drogi. Zatrzymuje konia na górce. Nagrywam. A poganiacz jak nie huknie na konia ... zwierzę nie płoszy się. Wolno, wręcz ostentacyjnie rusza dalej. Kurcze ... Odbijam w ostatniej chwili. Zagapiona w obiektyw o mało nie rozrywam sobie uda o kolczasty drut. A jednak głupota! Przecież przewodnik mnie ostrzegał ...

Gorąco mi ... Jestem cała upaprana ... Chce mi się pić ... bolą mnie uda ... cały czas ściskam nimi konia ... strzemiona do niczego się nie nadają ... Narzekam w myślach. A potem w oczy rzuca mi się sylwetka poganiacza. Tak to już jest. “Narzekasz, że nie masz butów dopóki nie zobaczysz człowieka bez stóp”.
Najtrudniejsze momenty? Kiedy koń schodzi z wysoko położonego kamiennego podłoża na wiele niższe pokryte gliną. Wtedy jest mało ciekawie. W strzemionach nie mam żadnego oparcia. I jeszcze kamera w ręce ... Muszę się pilnować, żeby nie fiknąć koziołka przez koński łeb!

Tym razem zwierzę nie gardzi wodą w rzece. Pije łapczywie. Kurcze ... też bym się napiła. Ale wytrzymam. Już niedaleko. Koń, na którym siedzi mąż odbija gdzieś w las ... Trzeba pędzić i po konia i po męża ...
Koniec. Trasa dobiega końca. Sprawdzam czas ... wracaliśmy nie 30 minut, a prawie drugie tyle! Pakujemy się do auta ... ale pojawia się problem. Poganiacze domagają się zapłaty. Jak to???!!! Przecież zapłaciliśmy ... - "Owszem płaciliście ...", przyznają – "... ale nie nam". Mówią, że pieniądze zabrała firma. A oni nie dostaliśmy nic. To był cios poniżej pasa. Najpierw wszystko gra, a potem nie chcą cię z podwórka wypuścić. Patrzę na męża. Nie lubi takiego wyłudzania. Awantura wisi w powietrzu. Chowam się do samochodu.
Staje na tym, że ... trzeba dopłacić - 500 RDS. Z pamięci wyłania się znana maksyma: "Nie gardź sobą, że bitwę przegrałeś - bo trzeba pewnej siły by zapędzić się tam, gdzie bitwy się przegrywa".

Więcej ...