Wysłany: 01-07-2009, 03:52 Historia muzyki, Dominikana
Historia Merengue
Merengue - to narodowy taniec republiki Dominikańskiej i w jakimś stopniu, Haiti - sąsiada Dominikany. Ten taniec istnieje od samego początku powstania Republiki Dominikany (na Haiti podobny taniec nazywa się meringue).
Istnieje kilka wersji pochodzenia tego tańca
Jedna wersja twierdzi, ze jest to taniec związany z niewolnikami, którzy byli skuci razem i podczas pracy przy trzcinach cukrowych synchronicznie podciągali skutą nogę pod rytm bębnów.
Druga wersja łączy merengue z jakimś bezimiennym bohaterem rannym w nogę podczas jednej z rewolucji. Że niby mieszkańcy wsi witając swojego bohatera utykali na jedną nogę - na znak współczucia...
Jest całkiem niewykluczone, że nazwa ta może pochodzić od nazwy smakołyka robionego z cukru i ubitego na twardo białka z jajek, dzięki swojej lekkości lub przez te krótkie i cięte rytmy, podobne do rytmu ubijania białka.
Merengue jest najbardziej popularnym tańcem w Dominikanie od połowy XIX stulecia. Bez tych gorących rytmów nie można sobie wyobrazić żadnego święta ani w Dominikanie, ani w jakimkolwiek innym kraju na Karaibach lub w całej Ameryce Łacińskiej.
Merengue - to dziwna mieszanina afrykańskich i latynoskich tradycji muzycznych, nie podobna do innych rytmów karaibskich (salsa, cumbia, mambo, son itd.), która przyciąga swoją lekkością i wesołością. Ludzie się przyznają, że trudno jest zostać na miejscu i się nie ruszać, słysząc merengue.
Piosenki w stylu merengue są wykonywane w języku hiszpańskim (duuużo- naprawdę duuuużo - rzadziej w angielskim). Tematy piosenek są przeróżne, ale najczęściej są one o miłości (szczęśliwej i nie bardzo) albo o zdradzie... Dalej są tematy - o pięknych kobietach, dalej o... wódeczce (oczywiście lokalnej!). Czyli wszystko jak u ludzi! Są piosenki o sąsiadach-plotkarzach, domowych zwierzakach, przybyszach z kosmosu, dobrym jedzeniu, zazdrosnych mężach, grubasach, a nawet o... komputerach!!!
W stylu merengue są wykonywane nawet znane latynoamerykańskie ballady, mające przy tym całkiem inne brzmienie. Teksty tych ballad mogą być najsmutniejsze, ale wesoły rytm i melodia sprawiają, że możemy myśleć, że to wszystko nie jest na serio!!!
Bachata to popularny gatunek muzyczny, jak i taniec rodem z Dominikany. Mimo, że rozwijał się głównie w ciągu ostatnich 40 lat, stał się popularny na całym świecie. Obecnie bachata jest dobrze znana nie tylko na Wyspach Karaibskich ale staje się coraz bardziej popularnym stylem tańca i muzyki w wielu krajach. Co ciekawe, aż do końca lat osiemdziesiątych bachata nie była popularna w Santo Domingo (Dominikana). Mimo, że pojawiła się we wczesnych latach 60-tych, przez prawie 30 lat istniała jedynie wśród społeczności lokalnych nie przynosząc żadnych sukcesów komercyjnych. Aby zrozumieć to zjawisko konieczne jest przedstawienie historycznego rysu i grup społecznych, z których wywodzi się ten taniec.
Współczesna bachata wywodzi się z tradycji muzyki wykonywanej na gitarze, której w tamtych czasach często towarzyszyły instrumenty perkusyjne, takie jak marakasy, clave czy guira. Pierwotnie utwory bachata uznawane były za romantyczne i sentymentalne, podobne do kubańskiego bolero. To źródło muzyki początkowo związane było z regionami wiejskimi i znane jako muzyka 'campo'. Ludzie, grający bachatę byli bliskimi przyjaciółmi lub sąsiadami, którzy zbierali się po pracy i grali tylko dla zabawy. W ten sposób powstało znaczenie terminu bachata, który oznaczał 'wesołość' i odnosił się do spotkań przy muzyce i alkoholu.
Lata 60-te i 70-te
W wyniku zmian sytuacji społecznej i gospodarczej, które nastąpiły na Dominikanie po śmierci dyktatora Trujillo w 1961 roku, a w szczególności w obliczu wzrastającego ubóstwa, coraz więcej ludzi zaczęło migrować i przenosiło się ze wsi do większych miast. W tamtych czasach bardzo popularne bylo merengue, jednak żywiołowość tego tańca nie pasowała do nowo zaistniałych warunków. Radość płynąca z merenge nie odzwierciedlała sytuacji społecznej, która nastąpiła po zakończeniu dyktatury. Ludzie mieszkający bez prądu i wody nie potrafili cieszyć się raźną muzyką merengue.
Dlatego też, w latach 60 i 70-tych, spokojna i sentymentalna bachata umożliwiała łączenie wiejskiej kultury z nowymi okolicznościami, w jakich znaleźli się mieszkańcy wsi. W rzeczywistości każdy kto był w stanie zakupić gitarę mógł wykonywać bachaty i w konsekwencji mógł poprzez muzykę wyrazić swoje emocje. Gitary, bongo i maracasy, stanowiące akompaniament dla gitary, były łatwo dostępne dla chłopów. W latach 60-tych muzyka gitarowa w regionach karaibskich kojarzona była z życiem nocnym, także z domami publicznymi. Dlatego wielu ludzi kojarzyło alkohol i prostytucję z bachatą. W rezultacie przez pewien czas bachata traktowana była jako gatunek muzyki dla żołnierzy lub głównie dla publiczności męskiej i stała się czarną owcą muzyki Dominikańskiej. W konsekwencji była ona uznawana za taniec "niższych sfer". Pogarszające się warunki życia znajdowały odzwierciedlenie w tekstach podkreślających problemy społeczne takie jak alkoholizm, dyskryminację kobiet, przemoc i zakazany sex, co sprawiło, że stały się one bardzo popularne wśród najbiedniejszych mieszkańców. W latach 60-tych i 70-tych utwory bachata były odrzucane przez wyższe klasy społeczne ze względu na swoje wiejskie pochodzenie. Były one uważane za prostacką muzykę niskiej jakości. Zarówno twórcy jak i słuchający byli nazywani bachateros, a w tym okresie użycie tego terminu było obraźliwe.
Lata 80-te
Na przełomie lat 70 i 80-tych z bachaty wyłoniła się bachata de "doble sentido". Doble sentido oznaczało sposób zastąpienia słów o podobnym brzmieniu innymi, używając przy tym rymów, które wyzwalały w słuchaczu wrażenie że następne słowo będzie z pewnością przekleństwem lub czymś związanym z seksem. Ponadto w piosenkach doble sendtido w kolejnych wersach znajdowały się słowa, które w połączeniu ze sobą nabierały innego znaczenia o seksualnych konotacjach. Pojawienie się doble sentido spowodowało falę krytyki która przysłużyła się... wzrostowi popularności bachaty.
Pierwszym komercyjnym sukcesem, który odniosła bachata był utwór Consejo a las mujeres Blas Duran’a. Utwór ten był wyjątkowo popularny głównie z dwóch powodów. Po pierwsze Blas Duran użył gitary elektrycznej, zamiast akustycznej, wprowadzając tym samym do bachata całkiem nowe brzmienie. Wykorzystanie gitary elektrycznej na zawsze zmieniło brzmienie bachata. Po drugie, utwór Blas Duran’a był pierwszą bachatą nagraną nie jak dotąd "na żywo", ale w studiu nagraniowym. Niewątpliwie miało to wpływ na jakość nagrania i umożliwiło sukces komercyjny.
Lata 90-te
Lata 90-te to okres szczególnych zmian w świecie muzyki. Pierwszą godną uwagi zmianą było powszechne wykorzystanie gitary elektrycznej. Poza tym, wielu muzyków z Dominikany, pochodzących ze średnich klas społecznych, zaczęło interesować się bachata i wprowadzać ją do swojego repertuaru. Zmieniło się także podejście ludzi do tego rodzaju muzyki i bachata przestała być kojarzona z niższymi klasami społecznymi i z prostytucją.
W latach 80-tych i 90-tych, wraz z nową falą muzyków, estetyka bachaty przeszła proces transformacji i właśnie w tym okresie zapoczątkowana została jej międzynarodowa popularność. Tzw. techno-bachateros wzbogacili standardowe brzmienie syntetyzatorami i utworzyli bardziej zaawansowane aranżacje. Mimo, że istotnie zmienił się styl muzyczny, to cechy charakterystyczne dla Dominikany pozostały niezmienione i dlatego ten gatunek muzyki jest wciąż znany jako bachata. Jednym z najbardziej znanych na świecie bachateros, jest Juan Luis Guerra, który w 1992 roku otrzymał nagrodę Grammy za album Bachata Rosa. Od tego momentu możemy mówić o międzynarodowym sukcesie bachaty.
Kolejną rzeczą decydującą o szczególnej popularności bachaty może być fakt, że muzyka gitarowa jest dobrze znana słuchaczom na całym świecie. Przyszłość bachaty nie jest 'zagrożona' dzięki generacji młodych artystów, którzy chcą rozwijać ten rodzaj muzyki. Hiszpańskojęzyczni artyści z wielu różnych krajów zaczęli tworzyć bachata i adresować ją do coraz szerszego grona ludzi, na przykład Mana.
Obecnie, jedną z najlepiej znanych i sławnych grup grających muzykę w stylu bachata jest Aventura. Można zauważyć zmiany, np. w wokalu, wprowadzone przez artystów tego zespołu, na co prawdopodobnie wpływ miała muzyka R&B. Zastosowanie dźwięków gitary rockowej z wokalem żeńskim w stylu R&B w piosence Obsesión przesądziły o jej ogromnym sukcesie. Jest to jedyna jak dotąd bachata, która zagościła także w polskim radiu. Inną znaną parą bachateros jest Monchy y Alexandra.
Popularność bachaty w ostatniej dekadzie wynika z kilku rzeczy. Prawdopodobnie wpływy R&B uczyniły ten styl bardziej atrakcyjnym dla młodych słuchaczy. Dodatkowo, sposób w jaki tworzą bachateros odzwierciedla wpływ kultury hip-hop. Co więcej, współcześni wykonawcy nie są ograniczani warunkami ekonomicznymi, tak jak miało to miejsce w przeszłości. Nie są ograniczani różnicami językowymi oraz mają dostęp do amerykańskiego przemysłu muzycznego, który ułatwia im promowanie muzyki. Niektórzy, jak np. Toby Love (członek zespołu Aventura), śpiewają zarówno po hiszpańsku jak i po angielsku co w połączeniu z rytmem R&B sprawia, że bachata staje się atrakcyjna i popularna na całym świecie.
Kierunek i sposób w jaki rozwijała się bachata w ostatnich czterdziestu latach jest doskonałym przykładem na to, w jaki sposób muzyka może odzwierciedlać swoje czasy. Początkowo, została społecznie odrzucona, poprzez wartości które wyrażała, a także dlatego, że kojarzona była z życiem najbiedniejszej części ludności zamieszkałej w regionach wiejskich. W wyniku rozwoju tego gatunku muzycznego bachata w dzisiejszych czasach to kombinacja tradycyjnej gitary - opartej na dźwiękach rodem z Dominikany z nowoczesnym stylem R&B, dzięki czemu bachata staje się coraz bardziej popularna.
Przodkami merengue są calenda i chicha, tańce plemion, które zostały schwytane i jako niewolnicy trafili do Ameryki. Jest on tańczony w parach na festynach. W Republice Dominikańskiej został on wcielony do bardziej powszechnej klasy społecznej z powodu małej trudności tańca. W XX wieku stał się on tańcem narodowym. Mimo to, klasa wyższa nie zaakceptowała tego tańca na dobre aż do XX wieku, z powodu jego połączeń z muzyką afrykańską i erotycznych podtekstów. Są różne rodzaje merengue: cibaeño, apambichao i coeño. Struktura muzyczna ma liczenie 2/4 i składa się z trzech części: paseo, merengue i jaleo.
W merengue krok podstawowy składa się z dwóch ekstremalnie prostych kroków, chociaż ruch prawego biodra może być z początku trudny do nauczenia. Tańcząc merengue mężczyzna i kobieta stoją w pozycji podobnej do walca i z niej robią krok w bok co zwie się paseo de la empalizada, potem obracają się w lewo lub w prawo. Jest to merengue tańczone w miejscach dancingowych, w którym para nigdy się nie rozłącza. Jest także inny styl merengue, w której tancerze obracają się oddzielnie ale zawsze dotykając dłoni partnera.
Każdy zna utwór Aventura „Obsesion”. Kiedy pojawiają się jego pierwsze dźwięki nagle wszyscy zaczynają tańczyć.. bardzo seksownie i blisko siebie- nawet jeśli wcześniej trzymali dystans. Wyjaśnienie jest następujące: początkowo bachata była tańcem klas niższych w Republice Dominikańskiej, wiązanym z przestępczością, biedą, prostytucją i wolnością seksualną. Słowa piosenek także często wyrażały niespełnioną miłość czy beznadziejność, ale niosły także drugie znaczenie.
Obecnie udało się jej pozbyć tego wizerunku i jest utożsamiana z flirtem na parkiecie tanecznym. Porównując ją do merengue i salsy, bachata ma mniej figur i obrotów a para tańczy bardzo blisko siebie wykonując niezwykły i erotyczny ruch bioder.
Zważ jednak na to z kim, jak długo i jak blisko chcesz tańczyć gdyż stopień erotyzmu zostanie zauważony nie tylko przez partnera ale także przez pozostałych.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Nie możesz ściągać załączników na tym forum
