Wysłany: 03-10-2008, 07:10 Ludzie, którzy znaleźli się na kartach historii, Dominikana.
Bosch Gavińo Juan (1909–2001), pisarz i polityk dominikański. Założyciel grupy literackiej Las Cuevas. Przeciwnik dyktatury R.L. Trujillo Moliny. Protestował przeciwko masakrze 10 tys. Haitańczyków dokonanej z jego rozkazu. Od 1937 na emigracji na Kubie i w Puerto Rico. Do 1961 podróżował po całej Ameryce Łacińskiej. 1939 założyciel Partido Revolucionario Dominicano, aż do 1966 jej przewodniczący. Wykładowca nauk politycznych na uniwersytecie w Kostaryce. 1963 prezydent Dominikany; wprowadził liberalną i demokratyczną konstytucję w kwietniu 1963. W wyniku zamachu stanu obalony i zmuszony do ponownej emigracji. 1973–1994 na czele założonej przez siebie lewicowej Partii Wyzwolenia Dominikany. Wielokrotnie (1966, 1978, 1982, 1986, 1990, 1994) kandydował w wyborach prezydenckich.
Autor prac historycznych oraz esejów, m.in.: Simón Bolívar (1960), The Unfinished Experiment: Democracy in the Dominican Republic (1965), David (1966), Pentagonism (1969).
Balaguer Ricardo Joaquin dr (1907–2002), dominikański polityk i prawnik, dyplomata. 1932–1935 sekretarz ambasady w Hiszpanii. 1936–194 wiceminister spraw zagranicznych. 1940–1946 ambasador w Kolumbii, a następnie w Meksyku i Hondurasie (1947). 1954–1955 minister spraw zagranicznych. 1949 i 1955–1957 minister oświaty i kultury. 1957–1960 wiceprezydent. 1960–1962 prezydent Dominikany. 1962 przewodniczący Rady Państwa, usunięty przez juntę wojskową. Od 1963 na czele Partii Reformistycznej (PR), a po jej reorganizacji przywódca Chrześcijańsko-Społecznej Partii Reformistycznej (PRSC) (1985–1991 i od 1995). 1062–1965 przebywał w USA. Powrócił do kraju w wyniku zbrojnej interwencji USA. 1966 ponownie prezydent (reelekcje 1970, 1974). 1978 utracił władzę. 1986 znów ją odzyskał (reelekcje 1990, 1994). Z powodu nadużyć podczas wyborów parlament zdecydował się skrócić jego kadencję. W 1996 nie został dopuszczony do wyborów.
Profesor wydziału prawa uniwersytetu Santo Domingo. Autor La Realidad Dominicana (1947), Historia de la Literatura Dominicana (1955).
Gomez y Baez Máximo (1836-1905), Dominikańczyk, kubański bojownik o niepodległość, generał. W latach 1861-1865 uczestnik antyhiszpańskich walk w Dominikanie, która wskutek zamieszek w 1861 dobrowolnie oddała się pod władzę hiszpańską. Od 1865 przebywał na Kubie, w okresie 1868-1878 dowódca w antyhiszpańskich ruchach powstańczych, zakończonych układem zapewniającym Kubie samorządy komunalne i prowincjonalne na wzór Hiszpanii, ale nie akceptującym żadnych projektów reform. Od 1878 na emigracji. Po powrocie jeden z dowódców armii w antyhiszpańskim powstaniu 1895-1898, wspieranym przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej.
Urodzone i wychowane w Dominikanie czasów dyktatury generała Trujillo, Minerva, Patria, Mate i Dede Mirabal zaangażowały się w działalność ruchu oporu. Każdą kierowały inne motywy - miłość, wiara, niezgoda na bezprawie - lecz dla wszystkich decyzja o włączeniu się w walkę z reżimem była świadomym wyborem. 25 listopada 1960 r. na północnym wybrzeżu Dominikany znaleziono ciała trzech z nich. Zostały stracone za udział w spisku, mającym na celu obalenie rządów dyktatora Trujillo. Rządowe gazety podały, że był to tragiczny wypadek.
Maria Montez była gwiazdą Hollywood. Urodziła się na Dominikanie w mieście Barahona. Prawdziwe nazwisko María África Antonia Gracia Vidal de Santo Silas. Nazywana "Karaibskim Cyklonem" była córką hiszpańskiego konsula. Przez pewien czas pracowała jako modelka, potem spróbowała swoich sił jako aktorka. Pomogła jej w tym między innymi niezwykła uroda.
... una estrella olvidada ... - ... jedna zapomniana gwiazda ...
Jej pierwszym filmem był "The Invisible Woman" (1941 r.). Następnie powierzono jej sporą rolę w "Boss of Bullion City" (1940 r.), a w 1942 roku zagrała w epickim filmie "Arabian Nights".
Chociaż jej umiejętności aktorskie nie zostały docenione przez krytyków, Maria zdobyła ogromną popularność wśród publiczności. Przede wszystkim za sprawą filmów przygodowych, które przyciągały do kin tłumy. Dopiero po zakończeniu II wojny światowej kariera Marii znacznie przycichła. Przeniosła się wtedy wraz ze swoim drugim mężem Jeanem-Pierrem Aumontem do Europy. Pojawiła się w wielu niemieckich, francuskich i włoskich produkcjach. Jej ostatnim filmem był "Schatten über Neapel" (1951 r.).
7 września 1951 roku Maria Montez zmarła na atak serca. Miała tylko 34 lata. Zagrała w 27 filmach.
W pobliżu Barahony znajduje się międzynarodowe (nieczynne) lotnisko im Maríi Montez.
Anacaona królowa Indian Taino urodziła się w Yaguana (dzisiejsze miasto Léogâne na Haiti). Dokładna data jej narodzin jest nieznana.
Nazywana Złotym Kwiatem była siostrą Behechio i żoną Caonabo, dwóch z pięciu najwyższych kacyków, którzy władali wyspą Kiskeya w roku 1492 (w momencie kiedy przybylł tam Krzysztof Kolumb. Hiszpanie podstępem pojmali królową ... w roku 1503 została powieszona. Miała 29 lat.
Jesus de Galindez był baskijskim prawnikiem i aktywistą politycznym. Po upadku Republiki Hiszpanii w 1939 roku Galindez wyjechał do Dominikany. Tam sprawował oficjalne funkcje w rządzie dyktatora Trujillo. W 1946 roku zamieszkał w Nowym Jorku, gdzie pracował na uniwersytecie, pisał artykuły i był jednocześnie czynnym działaczem Baskijskiej Partii Nacjonalistycznej. W 1956 roku Galindez przystąpił do pracy nad pracą doktorską, poświęconą dyktaturze w krajach Ameryki Łacińskiej. Opierał się przy tym na swoich doświadczeniach i obserwacjach z Dominikany. Wciąż rządzący w tym kraju Trujillo usiłował kupić milczenie Galindeza, ale bezskutecznie.
12 marca 1956 roku, tuż po obronie swojej pracy, Galindez został uprowadzony. Okoliczności tego uprowadzenia i prawdopodobnej śmierci - choć ciała nigdy nie odnaleziono, Galindez nigdy więcej nie dał znaku życia - nie zostały po dziś dzień wyjaśnione. Columbia University przyznał mu pośmiertny tytuł doktora honoris causa. Praca Galindeza została opublikowana - pod tytułem "Era Trujillo" - i stała się bestsellerem.
Trujillo Molina Rafael Leónidas (1891-1961) - polityk dominikański, generał formacji policyjnych; 1930 dokonał zamachu stanu i przez następne 31 lat rządził jako krwawy i bezwzględny dyktator; 1930-38 i 1944-52 prezydent, 1952-60 mianował prezydentem swego brata, Hectora; traktował kraj jako własność prywatną, eksploatując go bezwzględnie; wprowadził terror, który pociągnął za sobą tysiące ofiar; opętany manią wielkości kazał przemianować stol. kraju na Ciudad Trujillo; 1960 zmuszony przez opozycję i naciski światowej opinii publicznej (gł. USA) do ustąpienia; zginął w zamachu, a jego rodzina opuściła kraj.
Krzysztof Kolumb - 6 grudnia (podczas swej pierwszwj wyprawy) przybił do brzegów Hispanioli, którą to wyspę, urzeczony jej pięknem, wybrał na swoją kwaterę.
"...coś najpiękniejszego, co dotychczas ludzkie oko oglądało..."
Podczas drugiej wyprawy Kolumb ponownie dotarł na Hispaniolę, by przekonać się, że z zostawionych tam ludzi nikt nie przetrwał. Jak się domyślono, wszyscy wyginęli w walce z Indianami. Podczas trzeciej wyprawy również pożeglował na Hispaniolę, gdzie w międzyczasie założone zostało pierwsze hiszpańskie stałe osiedle w Indiach Zachodnich, Santo Domingo.
W stolicy Dominikany w Santo Domingo można zwiedzić zamek Kolumba oraz latarnię Kolumba z grobowcem odkrywcy Ameryki.
Bartłomiej Kolumb - w 1496 założył na Hispanioli Santo Domingo, najstarsze istniejące do dziś hiszpańskie miasto w Ameryce. Od 1844 stolica niepodległej Dominikany. Puerto Plata (okolice bogate w złoża bursztynu) również założył brat Krzysztofa Kolumba. Zmarł w 1514 na Hispanioli.
Enriquillo był kacykiem Taino, który buntował się przeciw Hiszpanom (od 1519 do 1533). Jego ojciec został zabity podczas pokojowej rozmowy z Hiszpanami, wraz z osiemdziesięcioma regionalnymi wodzami pod kierunkiem jego cioci Anacaony w Jaragua. On sam też poniósł śmierć z rąk Hiszpanów.
Jadąc nad słonowodne jezioro Lago Enriquillo w dominikańskiej prowincji Bahoruco na środku rozgałęziających się dróg, lśni w promieniach słońca pomnik indiańskiego wodza Enriquillo. Między morzem, a depresją Lago Enriquillo wznoszą się góry pełne śladów kultur Indian Taino i kryjówek zbiegłych niewolników. Jezioro nosi imię po wodzu, który obozował tam podczas rebelii.
Hatuey - wódz Indian Taino zamieszkujący Hispaniolę na początku XVI wieku. Zdobył sławę jako przywódca pierwszych prób oporu przeciwko kolonializmowi. Na Kubę przypłynął ok. 1509 r. szukając ucieczki przed kolonizacją Hispanioli. Wraz z nim na "canoe" przypłynęło 400 mieszkańców Hispanioli, którzy ostrzegli Tainów mieszkających na Kubie przed zagrożeniem jakie niosą kolonizacja i Hiszpanie. Większość mieszkańców Kuby nie uwierzyła w ostrzeżenie Hatueya, ale część przyłączyła się do niego, gdy w 1511 r. stawił on opór misji kolonizacyjnej Diego Velázqueza de Cuéllar. Początkowo Tainowie odnosili sukcesy w walce, ale ostatecznie zwyciężyli Hiszpanie, a Hatuey został pojmany.
Hatuey został spalony żywcem 2 lutego 1512 r. Przed spaleniem zaproponowano mu nawrócenie na chrześcijaństwo by mógł pójść do nieba. Odpowiedział, że jeśli w niebie są tacy chrześcijanie jak konkwistadorzy, to nie chce mieć nic do czynienia z Bogiem, który pozwala na czynienie takiego okrucieństwa w jego imieniu.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Nie możesz ściągać załączników na tym forum
